خط خطی!

گزارش لحظه به لحظه بازی تیم ملی سایپا و تیم معلولین کویت

cuct00s — Thu, 03 Apr 2008 10:39:35 GMT

دقیقه یک:

یک توپ همینطور الکی و با دعای خیر مردم به نیکبخت می رسد و نیکبخت که انگار تازه خبر بهش رسیده که امسال سال نوآوریه با اجرای یک حرکت ژانگولر توپ را داخل دروازه ی کویت می کند. با این گل طلسم یک سال گل نزدن تیم ملی می شکند و مردم کم مانده از ذوق به خیابان بریزند و حماسه ی ملبورن را تکرار کنند. جا دارد در همین جا به مهندس علی آبادی و دکتر کفاشیان و پرفسور حسابی تبریک عرض کنیم. مزدک میرزایی هم حرف جالبی می زند: با اینکه روزهای اول سال نو هستیم ولی بعید است تا آخر سال چنین گلی ببینیم. البته درستش این است که بعید است تا آخر سال گل ببینیم. از دروازه بان کویت هم نپرسید که آدم را یاد بهزاد غلامپور در دوران اوجش می اندازد.

دقیقه دو:

جلال حسینی همینجوری دیمی به زیر توپ می زند که یاد و خاطره ی ضربه های گوریل انگوری را زنده می کند که می رفت دو دور دور کره ی زمین می زد. دروازه بان کویت که به فرشید کریمی گفته تو درنیا که من در اومدم و قسم خورده تا کویت را از دور مقدماتی حذف نکند از پا ننشیند جای توپ کله ی دفاع شان را دفع می کند و توپ در نهایت تعجب جهانیان وارد دروازه کویت می شود. تیم ملی سایپا 2- تیم معلولین و جانبازان کویت صفر.

دقیقه هشت:

از آنجایی که علی دایی بعضی از بازیکن ها را به تازگی از رودخانه صید کرده و کسی هم ذخیره ثابت های تیم سایپا را نمی شناسد، گزارشگر محترم اسم بازیکنان تیم ملی را نمی داند و وقتی بعضی از آنها پا به توپ می شوند یک دقیقه سکوت می کند. در مقابل این بازیکنان نابغه، گمنام و یک شبه ملی پوش شده بعضی از بازیکنان کویت آشنا می زدند.

دقیقه پانزده:

شجاعی و علی کریمی به هر دری می زنند تا پنالتی بگیرند ولی انگار قبلا با داور هماهنگ نشده چون گول نمی خورد.

دقیقه سی:

گزارشگر محترم از بازی عالی آندرانیک تعریف می کند و می گوید اگر همینطور عالی بازی کند فیکس بولتون می شود. بازی خوب آندرانیک را باید از چمن ورزشگاه و ساق پای حریفان پرسید. ولی طبق آخرین اخبار واصله برای این حرف در بولتون سه روز عزای عمومی اعلام شد و مردم غیور بولتون با حضور در تکایا به سینه زنی پرداختند.

دقیقه چهل:

گل کویت روی کار تیمی بنگر، جلال حسینی و یک عرب سیه چرده به ثمر می رسد. بنگر و حسینی همدیگر را در آغوش می گیرند. مهدی رحمتی عینهو بستنی قیفی رو زمین وا رفته. جلال حسینی: مهدی! همچین رو فرم نیستی ها!

دقیقه چهل و پنج:

گزارشگر برای اولین بار از ابتدای مسابقه نام مهرزاد معدنچی را می گوید. به همین مناسبت فیفا نام او را در فهرست پدیده های سال قرار می دهد. پله در وصف او یک قصیده می سراید به قافیه ی ای دل ای دل و پلاتینی در مورد او می گوید: مهرزاد حتا از من و بکن بائر هم بهتر است پله که جای خود دارد. غلام پیروانی هم در مورد او می گوید: ای پسر روزی که اومد باشگاه نون خالی هم نداشت بخوره ما بهش دو سال نون خالی دادیم تو باشگاه.

دقیقه شصت:

طبق آمار مجید جلالی بازیکنان ما تا به حال دو پاس و نصفی به هم پاس سالم داده اند و نفری پنجاه شصت متر دویده اند که تازه بیست مترش دنبال نیکبخت بوده بعد از اون گل ژانگولری که با دعای خیر مردم زد.

دقیقه هفتاد:

گزارشگر محترم اعلام می کند که این برد را در سال نوآوری و شکوفایی به هموطنان تبریک عرض می کند! حالا یکی نیست بپرسه اگه بردن این تیم درپیت کویت که اگر به حال خودشون می ذاشتی دو سه تا گل به خودی می زدند شکوفاییه پس بردن برزیل چیه؟ تازه این موضوع فقط در یک صورت می تواند درست باشد آن هم اینکه در راستای نوآوری بازی فوتبال را بیست دقیقه کم کرده باشند وگرنه حتی بهرام شفیع هم دیگه می دونه فوتبال نود دقیقه اس.

دقیقه هفتاد و پنج:

کویت گل دوم را می زند ولی داور آن را آفساید اعلام می کند. در تصویر آهسته تنها چیزی که در آفساید بود دماغ احمدزاده مربی تیم ما بود که در کارنامه ی پربارش حذف تیم ملی جوانان و دعوا با یک تیم شهرستانی و قهر از تیم شهرش ملوان به چشم می خورد و طبق آمار فدراسیون جهانی فوتبال کارنامه اش از مارچلو لیپی و فابیو کاپلو هم پربارتر است و فقط سی تا بادیگارد این آقا را چسبیده اند یک وقت تیم های سری آ یا لالیگا او را روی هوا نزنند.

دقیقه هفتاد و هشت:

کویت گل دوم را می زند و از دماغ احمدزاده و عضو شریف جلال حسینی هم کاری بر نمی آید. در لحظه ی گل یک بچه ی مظلوم و سربه زیری هم به اسم غلام نژاد در محوطه ی جریمه ی ما مشغول خالی بازی بود و به گفته ی کارشناسان سایه ی توپ را به خوبی دفع و از محوطه ی خطر دور کرد. مثل اینکه این بار دعای خیر کویتی ها اثرگذارتر بود چون خدا که قربونش برم کار و زندگی و امورات دنیا را ول کرده و فقط پیگیر بازی های درخشان تیم های ملی فوتبال در آسیاست.

دقیقه هشتاد و پنج:

واقعا اگر یک اروپایی این فوتبال محلات را ببیند پیش خودش چی فکر می کند؟ تنها آدم های دقیق و زحمتکش توپ جمع کن ها هستند. بازیکن های دو تیم که ساعت ورزشگاه را هدف گرفته اند. از نظر خلق موقعیت خطرناک حوالی اسکوربورد ورزشگاه ما سه بر دو از کویت پیش هستیم.

دقیقه هشتاد و هشت:

علی دایی بالاخره مجبور می شود شجاعی را بیرون بکشد و قولی را که به زنش داده زیر پا بگذارد ولی برای اینکه قانون بوسمن نقض نشود محسن خلیلی را که یک سایپایی قدیمی است به داخل زمین می فرستد. طبق قانون بوسمن تیم ملی در هیچ شرایطی نمی تواند زیر هشت بازیکن سایپا را در داخل زمین داشته باشد. خلیلی هم در بدو ورود در مقابل دروازه خالی توپ را می فرستد لای ابرها تا نشان دهد چیزی از بازیکنان فیکس تیم کم ندارد.

دقیقه نود و چهار:

خبرنگار محترم می گوید ما با این مساوی همچنان به صعود امیدواریم. خدایا! ما برد نخواستیم این امیدواری را از ما نگیر. آمین.

سوت پایان

"" ورطه ""

ولنتاین مبارک ...

cuct00s — Sat, 09 Feb 2008 17:20:35 GMT

                                      بیا تا ما بگردیم یار و غمخوار
                                       بیا تا دور یکدیگر بچرخیم
                                       تو نقطه باش و من مانند پرگار!

                                       نوشتم یادگاری روی جامیز
                                       به روز هیجدهم از فصل پاییز
                                       بیا تا دست یکدیگر بگیریم
                                       که صابون رفاقت ها شده لیز!

                                       نوشتم یادگاری روی وایت برد
                                       چرا شیشه ی چشمم را کنی خرد
                                       بیا تا دوست یکدیگر بمانیم
                                       برای مهربانی می شود مُرد!

                                       نوشتم یادگاری توی دفتر
                                       تلسکوپت منم، تویی چو اختر
                                       بیا ای کشک ساییده ی اعلا
                                       اگر من بد کنم مکن تو بدتر!

واژه نامه دانشجویی!

cuct00s — Mon, 31 Dec 2007 08:32:35 GMT

* ضد حال: مراقبی که جای دانشجویان را در جلسه امتحان عوض کند.

* عمو یادگار: بابابزرگ.فسیل.دانشجویان ورودی ۶۸.

* هیئت پاکسازی: دانشجویی که همیشه در سلف و بوفه نشسته باشد.گشنه.نخورده.

* شمع و گل و پروانه: دانشجویانی که در جلسه امتحان کنار هم بنشینند.

* بد شانس: مشروط با معدل ۹۹/۱۱.

* بدل کار: کسی که در کلاس های عمومی بجای دوستش حاضری بزند یا دنبال نمره برود.فداکار...

* جزوه: یک جور کاتالیزور که در صورت همکاری ابر و باد و مه و خورشید و اینا دانشجو را به سمت پاس شدن درس هل میدهد...! تمام همه ی علم بشری! چکیده ی دانش تاریخ مصرف گذشته ی استاد...!

وسیله ای که معمولا دانشجو با آن سر کار گذاشته میشود! تنها شاهد ماجرای سوخاری شدن دانشجو در شب امتحان. قوت قلبی که عاقبت آفت قلب میشود!

* روز امتحان:روزی که در آن خورشید طلوع نمیکند! زمانی برای جفتک زدن اسب ها،لحظه ای که در آن دانشجو می خواهد سر به تن عالم و آدم نباشد...! روز شغال. روزی که در آن نگاه ها عمیق میشوند...روز لبخند های استراتژیک...! روزی که در آن دوست و دشمن با هم ودر کنار هم به قربانگاه میروند...!

* نمره: تبلور میزان دانش،مهارت و دودره بازی دانشجو،بهانه ای همیشگی برای اعتراض،وسیله ای که استاد با آن چه ها که نمیکند...!عاملی که برای به دست آوردن آن دانشجو علاوه بر خر زدن ،اعمال شنیع دیگری را نیز باید انجام دهد که قلم از وصف آن قاصر است!

* استاد: منبع علم، ژنراتور دانش، نیروگاه انسانیت، تبلور دانایی، کوه توانایی، مایه ی افتخار ما، بابا تو دیگه کی هستی ترین موجود عالم، خودِ صفا، اِندِ وفا، دارنده ی انواع و اقسام شفا، ضد جفا، یاری گر ضعفا، معلم الخلفا...

"نشریه صبح" دانشگاه صنعتی امیر کبیر"

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

cuct00s — Fri, 23 Nov 2007 17:16:35 GMT

چگونه خیابان را در ایکی ثانیه آسفالت کنیم؟!

آسفالت کاری درOne minute

مقدمه:می گویند شروع هرکاری،نصف انجام آن است.بنابراین در این مورد بخصوص هم با استقرار ماشین آلات آسفالت کاری در گوشه ای از خیابان ،درست از یک هفته قبل از شروع عملیات و به وجود آوردن ترافیک درآمد و شد خودروها نصف کار انجام شده است.

::مراحل اجرایی

۱-در ابتدای امر،بنا به سلیقه کار فرما خیابانی را برای پروژه خود در نظر میگیریم.در این مرحله باید حتی الامکان سعی کرد خیابان در نظر گرفته شده،صاف و بدون چاله و چوله بوده و نیاز چندانی به مرمت نداشته باشد.ما نباید الکی وقت کارگران عزیز را هدر بدهیم.خصوصاً که عنقریب از حیث کارگران افغانی در تنگنا خواهیم شد!

تبصره الف:انتخاب خیابان های پر چالهو چوله و دارای دست انداز توصیه نمیشود.مرمت این گونه خیابان ها عموماً نیاز به زیر سازی قرص و قائم دارند.

۲-همانگونه که در مقدمه یادآوری شد،پس از انتخاب خیابان موردنظر،کلیه ماشین آلات راهسازی و آسفالت کاری شهرداری منطقه را در خیابان پارک میکنیم تا خلق الناس متوجه شوند در آینده نزدیک در این خیابان شاخ غول شکسته خواهد شد!

۳-ابتدا با وسیله ای مدرن که مجهز به ابزاری شبیه چنگال غذا خوری است،سطح خیابان را به گونه ای که صدای آن دلخراش نباشد،خراش میدهیم و بعد به مدت چند هفته آن را به امید خدا رها میکنیم،میرویم دنبال سایر پروژه ها و طرح های مهم.اینطوری بهتر میتوان به طور همزمان،ترتیب همه ی کارها را داد!

تبصره:انجام این کار نقش بسزایی در رشد و شکوفایی اشتغال کشور دارد.زیرا خودروهایی که روزانه از این خیابان تردد میکنند،مجبورند به دلیل افتادن و لغزیدن در خراشیدگی های به وجود آمده،به عاملیت های مجاز جلو بندی مراجعه کنند و موجبات گذران بهتر زندگی آنها را فراهم آورند.

۴-در گام بعدی میبایست با گوش دادن به پیش بینی های سازمان هوا شناسی،یک روز بارانی را برای انجام مرحله ی بعدی در نظر گرفت.در این روز در حالی که باران به شدت میبارد با استفاده از یک دستگاه قیر پخش کن اقدام به قیر مالی خیابان کرده و پس از آن با متوقف کردن مجدد کار برای چند هفته،منتظر میمانیم تا کف خودروهای عبوری ونیز سرو لباس عابران و ایضاً راه پله و حیاط خانه های ساکنین محل به اشکال گوناگون قیر پاشی شود!

۵-در این مرحله منتظر ۳ روز بارانیه دیگر میمانیم.در روز اول بخشی از قسمت شمالیه خیابان را آسفالت کرده و در روز دوم بارانی قسمتی از بخش جنوبیه آن را در دستور کار قرار میدهیم.در سومین روز بارانی هم قسمتهایی از بخش مرکزی را آسفالت کاری کرده،بار دیگر پروژه را به مدت چند هفته تعطیل موقت میکنیم!

۶-در یک روز بارانیه دیگر یک وانت آسفالت در حال سرد شدن را به محل اجرای پروژه آورده،با استفاده از فرقون اقدام به ریختن آسفالت در بین قسمتهای مرکزی،شمالی و جنوبی خیابان را که قبلا آسفالت شده بود،میکنیم.بدین ترتیب آسفالت نواحی مختلف را به یکدیگر متصل کرده،نهایتاً شاهد شکل گیری یک وحدت سطحی میان لایه های مختلف اسفالت خواهیم بود.این وحدت رویه،باعث عدم ایجاد هر گونه دست انداز میگردد!

۷-در این مرحله بار دیگر کلیه ماشین آلات به کار گرفته شده را به مدت یک هفته در گوشه ی خیابان به نمایش گذاشته و همزمان،ضمن تصویه با پیمانکار از روابط عمومیه شهرداری منطقه میخواهیم مراتب امر را به شرکتهای آب و فاضلاب،برق،گاز و مخابرات اعلام کند تا مراجع مذکور در اسرع وقت نسبت به کندن خیابان و آغاز عملیات کابل داری و لوله کشی اقدام مقتضی به عمل آورند...!

تابستون آروم آروم رفت ولی پاییز با کله اومد!

cuct00s — Fri, 21 Sep 2007 17:16:35 GMT

سلام

حالتون چطور نیست؟خوب که نیست؟بده؟!خوب خدارو شکر...!!

میخواستم یه چیز دیگه ای واسه ی این پست بذارم ولی به ناگه دیدم همه از خداحافظی و پاییز و اینجور چیزا میگن دیدم زشته من هیچی نگم واسه همین اینجوری شد دیگه...

خوب دیگه همونطور که میبینید مدارس داره کم کم باز میشه...دانشگاه ها هم داره باز میشه...خلاصه همه چیز داره باز میشه و حیفه که ما پای مبارکمان را به این مکانها نذاریم...پس ما هم با کله میریم مدرسه...من نمیدونم چیه که این چند روزه همه عزا گرفتن...؟؟مدارس که همیشه باز بوده یا حداقل مدرسه ی ما...هر روزهم از صبح تا شب از شب تا صبح عین چی درس میخونن...!!پس نتیجه میگیریم اتفاق تازه ای نیفتاده فقط یه اتفاق تازه داره میفته اونم این که پاییز داره با سرعت هر چه تمام تر به سمت ما میاد...ما هم ناچاریم با آغوش باز به استقبالش بریم.دیگه فکر کن من که عاشق سرعتم از سرعت این در عجبم...دیگه ببین چه سرعتی داره این فصل...که امیدوارم با همین سرعت هم لطف کنه از آغوش مبارکمان بره تا زمستون به آغوش مبارک بیاد...! خلاصه همیننطوری دارن میرن و میان یهو چشم رو هم گذاشتی و وقتی باز کردی دیدی ۲۱ مرداد سال ۸۷ و باید بیای اینجا تا بهم تبریک بگی..!!

شنیدم که مدیر و معاونها و معلمها ی محترم مدرسمون که جا داره همینجا خدمتشون خسته نباشید عرض کنم!!بی صبرانه در انتظار من هستند و بسیار دلتنگند..!که البته این حس و حال کاملا دو طرفه است...در ادامه ی شنیده هام شنیدم که کار شب و روز مدیر و معاونها و معلمها شده نذر و نیاز و دعا کردن که این یک سال به خیر و خوشی تموم شه و اتفاق ناگواری واسشون رخ نده...که من همین جا بهشون قول میدم که هیچ اتفاقی براشون به وجود نمیاد یعنی اتفاق ناگواری براشون به وجود نمیاد...آخه من و سحر قول دادیم دخمل های خوفی باشیم.مخصوصا سر فیزیک...آخه خیلی خشن و بد اخلاقه...منم از آدمای بد اخلاق متنفرم...یعنی دو چیز رو نمیتونم تحمل کنم یکی دروغ اون یکی هم بد اخلاق بودنه...میدونم حتما میخواهید بگید که خشونت لازمه تا شاگرد درسو گوش کنه ولی باور کنید اگه درس مهم باشه گوش میکنم...اگه گوش نمیکردم که معدلم ۵/۱۹ نمی شد...ولی خوب وقتی معلم با یه قیافه ی اجق وجق میاد سر کلاس...انتظار داره کسی بهش نخنده؟خوب خود معلم یه کارایی میکنه دیگه...وگرنه ما که مرض نداریم الکی بخندیم یا الکی به یکی گیر بدیم...!

عوضش ساعت مدارس شده ۸:۳۰...یک ساعت بیشتر میخوابیم...یک ساعت...هم ما از دست معلما راحتیم هم اونا...!!

خیلی دوستتون دارم.

التماس دعا

و تنها خداست که می ماند...

cuct00s — Mon, 27 Aug 2007 07:32:35 GMT

گاهی اوقات ما آدما از خودمون خیلی دور می شیم...اونوقت ادعا می کنیم که همه رو می شناسیم و در مورد اخلاق و رفتار و کردار همه صحبت می کنیم.ولی وقتی به خودمون برمی گردیمو کمی فکر میکنیم می بینیم که چقدر از خودمون دور شدیم...و این سوال پیش میاد که من کی هستم؟؟

به بیمارستان رفته بودم...عیادت پدربزرگم...همه با هم بودیم و طبق معمول من و دختر عمه و پسر عمه هام مشغول شیطنت های همیشگی...همه رفتند ولی من پیش بابابزرگ موندم تا اونها برگردند...از اتاقش اومدم بیرون تا یه زنگی به مامانم بزنم که...یه دختر جوونی داشت گریه میکرد و میگفت:نوید کجا رفتی؟؟نوید مگه دوستم نداشتی که از پیشم رفتی؟؟پس اون همه دوستت دارما الکی بود؟؟چرا تنهام گذاشتی...؟؟فهمیدم نوید نامزدش بوده که متاسفانه بر اثر سکته جون خودش رو از دست داده...تو حالتی که موبایل دستم بود خشکم زد.به طوری که صدای نگار...نگار...گفتن مامانو نشنیدم.یه پسر ۲۳ ساله؟؟؟اون هم به خاطر سکته؟؟؟نمی تونستم اونجا بمونم...بر گشتم از بابابزرگ خداحافظی کردم و اومدم پایین...موقع ی برگشتن همه متعجب بودند که چه جوری من انقدر آروم شدم؟؟؟ولی من....

وقتی به خونه رسیدیم یاد جریانی که پدرم چند روز پیش تعریف کرده بود افتادم.یه پسر ۱۸ ساله با دوستش خواستند قبل از اعلام نتایج کنکور به دانشگاه ها سر بزنند...خواستند با تاکسی برند که ۲ راننده ی تاکسی با هم درگیر می شند که یه چوب به سر این پسره میخوره...یه مقدار سرش درد میگیره.بالاخره سوار تاکسی میشند ولی...پسر بیچاره حالش بد میشه و به بیمارستان میره و بعد از چند روز که در کما بوده میمیره.....پدرش با اینکه متخصص مغزو اعصاب بوده و جون خیلی هارو نجات داده،تنها پسرش به خاطر خونریزی مغزی جونشو از دست میده...اون پسر خواهرزاده ی دوست پدرم بود....همسایه ی مادربزرگ دوستم(سحر)هم دخترشون رو از دست دادند.چند روز پیش مراسم چهلمش بود...یه دختر ۸ ساله پشت وانت نشسته بود که سر یک پیچ از وانت پرت میشه و ........

به همین سادگی....با یه اتفاق....اتفاقی که نمیتونی پیش بینی کنی....از این زندگی جدا میشی....خیلی ها فکر میکنند جوونند و حالا حالا ها جناب عزرائیل خدمتشون نمیاد ولی وقتی خدا بخواد دیگه حرفی نمیمونه....یعنی روز مرگ من....مرگ تو....تو چه روزی،چه جایی و چه طوری نوشته شده؟؟؟

::به یاد نویدی که چند هفته قبل از عروسی اس پر کشید و پدرام یا بهتره بگم مهندس پدرام....کسی که دانشگاه انتظارش رو میکشید و...ساجده کوچولو.

::به احترام پرواز قشنگ همه ی اونهایی که چندی پیش با ما بودند و الان نیستند تنها میشه سکوت کرد....سکوتی سراسر از دلتنگی....

چهاشنبه سوری....

cuct00s — Fri, 17 Aug 2007 19:28:35 GMT

چهارشنبه صبح زنگ اول دین و زندگی داشتیم.همه ی بچه ها خسته و کوفته بودیم.مخصوصا من و دوستام....شب قبل که تا دیر وقت بیرون بودیم.بعدشم توی خونه مهمونی بود.خلاصه تا صبح بیدار بودیم.این معلمه هم که بی خیال نمی شد همینطور حرف می زد که هرچی گوش فرا می دادیم هیچی نمی فهمیدیم!!!اولش با زبون خوش و دوستانه گفتیم خانوم آخر ساله میشه درسو بی خیال شید؟!ولی انگار نه انگار....با یک صدای خیلی قشنگ و جیغ مانند که البته صد رحمت به جیغ بچه!!می گفت:نه نمی شه و یک نفس عمیقی میکشیدو تکیه کلام همیشگی اش رو می گفت هدایت شید ایشاالله...هر چی طفلکی دعا می کرد ما هدایت نمی شدیم!!ما هم که دیگه چاره ای نداشتیم مشغول صحنه سازی شدیم.پنجره رو باز کردیم و یک سیگارت ناقابل روشن کردیم و روی میزش انداختیم .معلمه که انگار تا حالا از این جور چیزا ندیده بود داشت با سیگارت بیچاره ور میرفت.من که از خنده در حال منفجر شدن بودم که بچه ها گفتند:خانوم شکلات که نیست،سیگارته و جمله که تموم شد ترکید.من یک سیگارتی رو انتخاب کرده بودم که صدایی نداشته باشه ولی...عجب صدایی داشت...

معلمه که خشکش زده بود.ما هم بلند شدیم و پنجره رو نگاه کردیم تا فرد خاطی رو پیدا کنیم که خانوم معلم گفت:پنجره رو ببندید و صندلی خودش رو هم گذاشت پشت در که نه کسی بتونه خارج بشه،نه کسی داخل بشه.کلاسو بوی گند ورداشته بود ولی چاره ای جز تحمل کردن نداشتیم یا بهتره بگم حوصله ی جیغای قشنگشو نداشتیم!خانوم معلم که خشکش زده بود و به فقط به رو به رو خیره شده بود.ماهم که از نگاه کردنش خسته شدیم با اس ام اس به م ی بچه ها گفتیم بلوتوث هاشونو روشن کنند تا یه بلوتوث بازی کنیم.ساعت ۹ شد و زنگ خورد ما هم آروم از جامون بلند شدیم که دوباره جیغ زد من تا نفهمم کار چه کسی بوده نمیذارم هیچ کسی خارج بشه حالا ما هر چی می گفتیم:خانوم چند تا پسر بی ادب از پنجره انداختند تو گوششون فرو نمی رفت!!مثل درس دادن اون که تو گوش ما فرو نمی رفت!! از لای در به یکی گفت:بره مدیر و معاون صدا کنه.ولی توی مدرسه هیچ کسی نبود.مدیرمون که هیچ وقت نیست!هر کسی هم که بخواد پیداش کنه باید به نمایشگاه های ماشین سر بزنه!چون هر روز مدل ماشینشو عوض میکنه.معاونها هم بچه های اول رو به بازدید از ناکجاآباد برده بودند.ولی معاون مهربونمون توی مدرسه بود و به معلممون گفت:مطمئن باشید از طرف بیرون بوده بچه های ما شاگردای زرنگ و درسخونی هستند اهل اینجور کارا نیستند و حدود ساعت ۱۰:۳۰ از کلاس بیرون رفت.

یادشون به خیر....معلمهارو میگم....امسال دیگه حتی یک کدومشون هم نیستند...بیچاره ها حق داشتند.از دست ما دیوونه شده بودند....کم مونده بود سر کلاس گریه کنند....معلم عربیمون می گفت:من همیشه وقتی می خوام بیام سر کلاس شما استرس میگیرم....

جلل الخالق....

فک کن؟!!!

cuct00s — Sat, 11 Aug 2007 08:07:35 GMT

یه سلام خوشگل تو این روز قشنگ به همتون عیدتون مبارک

خیلی خوشحالم که تولدم فردای عید مبعثه اینم ماجرای به دنیا اومدن من...

اواخر تیر ماه بود که درد مادرم شروع شد و به بیمارستان رفت ولی دکترا گفتند الان وقتش نیست مادر بزرگم که انتظار نوه اش رو می کشید به بیمارستان زنگ زدو مسول اونجا گفت من به دنیا اومدم و پسر هستم خلاصه وقتی پدر و مادرم دست خالی برگشتند نزدیک بود سکته کنه هفته ی بعد دوباره پدرو مادرمو مادرش به بیمارستان رفتند و دوباره بدون من برگشتند و هفته ی دوم مرداد دوباره رفتند و این بار مادر بزرگم از ترس اینکه اتفاق دفعه ی قبلی که به بیمارستان زنگ زده بود بیفته گوشی و به دائیم داد که صحبت کنه و پرستار باهوش اعلام کرد:بله،فرزند آقای صادقی به دنیا اومده...بهتون تبریک میگم پسره (البته مشکل از فامیلیه منه که هرجا پا میذارم حداقل ده نوعش هست ولی خداییش پرستاره...) دائیم هم از خوشحالی بالا و پائین می پرید و به مادر بزرگم که مادر پدرمه خبر داد و در حال آماده شدن که به بیمارستان بیایند تا بنده رو ملاقات کنند ولی در همین حین پدرو مادرم باز هم با دست خالی برگشتند بالاخره هفته ی سوم مردادو روز قشنگ ۲۱ رسید

دکتره به مادرم میگفت این بچه ات چقدر شیطونه... هر هفته میکشوندت بیمارستان...(عروس بلد نیست برقصه میگه زمین کجه)وبعد این همه مکافات من یعنی نگار خانوم گل گلاب به دنیا اومدم ولی گریه نمی کردم حالا پرستاره شروع کرد به زدن اولش چند ضربه ی آروم به کمرم زد ولی بعد.... چشمتون روز بد نبینه...پرستاره منو به باد کتک گرفته بود هنوز جای کبودی هاش هست فکر کنم از دست شوهرش عصبانی بودو سرمن خالی کرد منم که دیدم چاره ای نیست شروع کردم به گریه کردن حالا مگه بند میومد(تقصیر خودشونه من که آروم و ساکت تو بغل پرستاره بودم خودش گریمو درآورد)و مادرم که در معرض سکته ی قلبی و مغزی با هم بود خندیدو گریه کرد به قول معروف اشک شوق ریخت!!!

بعد از اینکه پدرم منو بغل کردو دید از خوشحالی کل خیابونای تهرونو زیر پا گذاشت و به قول شاهدین همانند دایی محترم از خوشحالی یه جا بند نبود خب من هم دختر بودم هم ته تغاری حالا خوبه برادرم اون موقع ۲ سالش بودو این چیزا رو نمی فهمید....به هر حال هر چی بوده گذشته و الان همه چیز برابره در ضمن داداشی گلم در کنکور رتبه ی ۳۰۰ ریاضی فیزیک و تونست کسب کنه و از همین جا دوباره بهش تبریک میگم خودش می دونه که چقدر خوشحالم

سلام،به بلاگفا خوش اومدم

cuct00s — Tue, 07 Aug 2007 17:53:35 GMT

سلام

خوبید یا خوشید؟! من رفتم امّا با کلی تغییروتحول اومدم!!

اول از همه اینکه:از پرشین بلاگ به بلاگفا کوچ کردم

دوم از همه اینکه:نوع نوشته هامو عوض کردم

سوم از همه اینکه:در اسم کاکتوس از صفر استفاده کردم.اون بالا آدرسو ببین می فهمی!

چهارم از همه اینکه:آهان این سورپرایزه بعدا می گم

پنجم از همه اینکه:فعلا همینا کافیه!!!